NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Odbierz, tato.
Cholerna suka.
Morris.
Nie. Tato. Tatusiu.
Pomóż mi.
Tatusiu.
Linda. Gdzie jesteś?
Linda?
Co się dzieje? Powiedz, gdzie jesteś.
Wiem, gdzie ona jest.
W więzieniu jest puste skrzydło.
Trzymają tam Lindę.
Wszyscy w tym siedzą? Kierownik, strażnicy?
Bardzo możliwe.
Niewiarygodne.
Ja pierdolę.
Dobrze, że to odkryłeś, ale...
Ja pierdolę.
- Powiem to Morrisowi. - Nie.
- Zaczekaj. - Jak długo?
Nie wiem.
Jeśli wszyscy w tym siedzą,
musimy być ostrożni.
Ty suko.
Czemu to zrobiłaś? Czemu?
Byłem z tobą uczciwy.
Zamknij się.
Słuchaj, piękna.
Nie rób więcej takich głupot, albo cię zabiję.
Zrozumiałaś?
Spieprzysz coś...
to cię zabiję.
A będzie mnie to bolało.
I to bardzo.
- Jeśli... - Zamknij się, wariatko.
Zachowuj się.
Będziemy przyjaciółmi.
My...
przyjaciele.
Okej? Przyjaciele.
Głupia suka.
Spróbujcie zrozumieć, że absolutnie nie możemy
złożyć raportu, w którym są tak sprzeczne opinie.
Proszę was. Frida.
W swoim raporcie
opisałaś Santito jako „psychopatę”.
Julián, zgadzasz się?
Juan Pablo, nazywany przez więźniów Santito,
nigdy nie wykazywał psychopatycznych tendencji.
- Proszę. - Ma nerwicę,
jak wszyscy tu osadzeni.
Jego umysł pracuje stabilnie,
a jego postrzeganie rzeczywistości
jest adekwatne do rzeczywistości.
Ciężko pracujemy i poczynił duże postępy.
Nasze opinie bardzo się różnią.
Wciąż ma problemy z narkotykami
i podlega kontroli ojca chrzestnego.
To stereotypy.
Spokojnie.
Wdech, wydech. Nie kłóćmy się.
To norma, że podczas dyskusji
ludzie się nakręcają i mówią bez zastanowienia.
Ale bądźmy uważni. Pełna uważność.
„Przecież z obfitości serca
usta mówią”, Frida.
- Dobrze, ale... - W dodatku
ten zakład karny stanowi wzór dla całego kraju.
Nie rozumiem, czemu pani doktor zawsze jest przeciw nam.
Czemu dawać przepustkę komuś, z kim wyraźnie coś jest nie tak?
Inni czekają na uwolnienie miesiącami.
Czemu sprawa Santito ma się stać cudem?
Ależ skąd.
Muszę iść.
Zostawiam raport i uzasadnienie odmowy.
Przepraszam.
Pablito, zostawiłeś swoje zabawki.
Trzeba je pozbierać.
Pablito?
Skarbie?
Blanca.
Blanquita?
Tu jestem, kochanie.
Przyniosłeś mi coś?
Co ty tu robisz?
Nie.
Co ty wyprawiasz?
Czemu przyszedłeś?
Słuchaj, Porfis,
muszę ci coś powiedzieć.
Stawianie czoła obowiązkom to część dorosłości,
- a wiem, że chcesz dorosnąć. - Wiem.
Chcę moją kasę.
Wiem. Wkrótce je oddam. Jestem już blisko.
Zawsze tak mówisz, Porfirio.
Nie.
Daj mi kilka dni.
Nikt się nie wywinie od płacenia długów, Porfirio.
Wiem.
Albo gotówka, albo...
Zapłacę ci, draniu.
Spokojnie. Nie bój się, Porfis.
- Wyluzuj. - Już dosyć.
Wystarczy.
- Podlej kwiatki. - Jasne.
Albo uschną.
Ty draniu.
- Chcę kasę. - Dostaniesz ją.
Wkrótce ją zgarnę.
Nie musisz tego robić. Zapłacę.
A Pablito i Blanca pojechali na bazar.
Proszę pana.
Przyszedł Silvestre.
Chciał mnie pan widzieć?
Siadaj, Silvestre.
Mamy problem.
Wiesz, o co chodzi.
Nie, proszę pana.
Nie wiem, o jaki problem chodzi.
Otrzymałem dwie skargi na ciebie.
Opuszczasz stanowisko.
Masz cały czas siedzieć na swoim miejscu.
Bez wymówek, Silvestre.
Nie wypełniasz obowiązku, opuszczasz swój teren.
Dlaczego?
Nie, ja...
Wiadomo, ostatnio
chciał pan, bym pomógł w stołówce,
ale...
Miałem pewną sprawę, która zajęła dłużej,
- niż... - Jaką sprawę?
Sprawę z pewnym więźniem, która
zajęła mi trochę czasu.
Nie, no co ty?
Przyjmujesz rozkazy od więźniów?
Nie, proszę pana.
Chodzi o to...
To była raczej... osobista przysługa.
Popełniłem błąd i...
Wiem, to niedopuszczalne.
Cóż, przypuszczam, że
nie pomagasz wszystkim więźniom, co?
To był Foca?
Tavares?
Od tej pory
masz mówić, jakie przysługi robisz dla Mariano Tavaresa.
Wie pan,
tylko że to nie była...
zwykła przysługa.
Co teraz zrobisz?
Daj spokój.
Odegram się.
Ej, stary?
- Co? - Nie siedzisz ze swoimi?
Sam o sobie decyduję, mówiłem.
Tu jest miejsce, jestem jak wy.
No to mogę, Picudo?
Jasne.
Siadaj, stary.
Naprawdę super.
Tatuaż.
Ładny.
Zrób go tutaj.
Patrz.
Czekaj.
- To jest tutaj? - Pewnie.
To stare skrzydło.
Przynajmniej tak słyszałem.
- Od kogo? - Od weteranów, stary.
Siedzieli tu całe życie.
Podobno jest tu tunel,
który prowadzi na zewnątrz.
A gdzie jest ten tunel?
Nie wiem, ziom.
Cela, w której siedziałeś, leży w starym skrzydle.
Pewnie tunel jest gdzieś tam.
Znam kogoś, kto zna tę historię.
Kto?
Elegante. „Elegant”.
Sekreciki, gnoju?
Chcę wiedzieć, co to za sekrecik.
Skąd leci ta muzyka?
Kto to?
Kim ona jest?
- To gringa. - Gringa?
Co ona tu robi?
Czemu mi nie powiedziałeś tego wcześniej?
Musiałem cię do tego zmusić, draniu.
Daj mi butelkę. Jakąś gorzałę.
Zostały mi dwie.
Elegante.
Kto pyta?
Przyjaciel.
Chcę się z panem napić.
Co pan na to?
To ta dobra gorzała.
Wchodź.
Rzadko tu mamy dobrą gorzałę.
To przeszłość.
Ja teraz zarządzam towarem i dostarczam go bezpośrednio.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Słyszałem, że...
że był pan tu
gdy jeszcze używano starego skrzydła.
Zgadza się.
Jak ono wyglądało?
No cóż...
a dlaczego pytasz?
Chcę napisać o La Rotunda, jak tu było kiedyś, a jak teraz.
Co mogę ci powiedzieć?
Gdy tam byliśmy,
przychodzili ludzie z drugiej strony.
A my załatwialiśmy nasze sprawy.
- Rozumiesz? - Tak.
Kiedyś byłem zabójcą.
Ale to było dawno temu.
Gdy jest się młodym,
zawsze się próbuje być kim ważnym.
Ale potem się odkrywa,
że to nieważne, kto jest wielką szychą a kto nie,
bo wszyscy i tak umrzemy.
Słuchaj, młody.
Jeśli chcesz stąd uciec,
będę z tobą szczery...
Mi się nie udało.
Próbował pan?
I to ile razy.
A można wejść do starego skrzydła?
- Co słychać? - Co panu podać?
- Dwa z mięsem i dwa z ziemniakami. - Już.
Umieram z głody, a ty?
Mam pytanie.
Doceniasz to?
- Co? - Nie sądzisz,
że to ważne i miłe, że możesz sobie
jeść taquitos, wyjść na chwilę,
odwiedzić swoje laski? I tak dalej?
Wiesz, że to doceniam.
Do czego zmierzasz?
Chcesz mnie wyruchać.
Wcale nie, druhu.
Nie? Na pewno?
A jebana gringa
w moim więzieniu to co? Nie ruchanie?
Kto ci powiedział?
Mały ptaszek.
Właściwie to kot, który chce jeść ptaszki. Silvestre.
Jebany dureń.
Nie chciałem cię tym męczyć, druhu.
Męczyć? Ty mnie niszczysz.
Nie rozumiesz? A jeśli ludzie się dowiedzą?
Nikt się o niczym nie dowie.
Jej tata bardzo tego nie chce.
Jej tata? Czyli kto?
John Morris.
Sędzia z Teksasu.
Daj spokój. Sędzia?
Jaja sobie robisz. Nie wierzę.
Musiałbyś być głupi albo mieć jaja ze stali.
Skurwy...
Ile żądasz?
Sześć milionów.
Wciągasz mnie w to gówno za sześć milionów,
nie wiedząc, co się może zjebać?
Sześć milionów dolarów, idioto.
Rozumiem.
Rozumiem. No tak.
Dolary.
A moja działka?
- Nie żartuj sobie ze mnie. - Żartować? Skądże.
Ale to mój hotel.
Masz gościa w moim pokoju. W apartamencie.
No co?
Brakuje jej tam czegoś?
Gorącej wody? Ręczników?
Peniche.
Straszny z ciebie skurwiel.
Do usług.
Przemyśl to. Jesteś przyzwoitym człowiekiem. Ustal moją działkę.
Potem mi przekażesz, ile. Jestem głodny.
Umieram z głodu.
Nasze tacos.
Co jest, doktorko?
Bez obaw. Jestem taki brzydki?
Co tutaj robisz? Powinieneś być w swoim skrzydle.
Jestem dobrym więźniem.
Grzecznym. Wykonuję obowiązki.
Jem zupę. Prawie skończyłem resocjalizację i dostanę przepustkę.
Proszę się nie bać, jestem dobrym kumplem.
- Chcę przejść, ok? - Dobra, mów szczerze.
Czemu mnie nie znosisz?
- To nic osobistego. - Naprawdę?
Łączy nasz relacja profesjonalna.
To czemu chce pani zablokować moją przepustkę?
Nie wiem, skąd to wiesz,
ale nikt nie powinien przekazywać raportów więźniom.
Zbyt ciężko pracowałem, by to pani zepsuła.
Widzi to pani?
Ładny domek.
Proszę odpocząć, doktorko.
Dzień dobry, śliczna.
Dzień dobry, bestio.
Ja pierdolę.
Te tabletki zryły mi banię.
Ale wciąż chce mi się ruchać.
Gdyby moja żona wiedziała, co te piguły robią...
Jasna cholera.
Nie za wcześnie na mówienie o żonie, draniu?
Wiesz, czego ci trzeba?
- Seksu? - Nie.
Terapii.
Nie ma mowy.
Santito mówił to samo.
Ale po terapii zostanę dobrym człowiekiem
i wrócę do swojej żony. Nie chciałabyś tego.
Ani trochę.
- Muszę iść do pracy. - Nie.
- Jak to? Już pora. - Nie.
Ty przyniosłaś pigułki,
więc się mną zajmij, skarbie.
- Twoja żona to robi? - Nie.
A to?
No dalej.
Pokaż, co umiesz.
O tak.
Dokąd idziesz? Ej.
Do McAllen.
Jakiś gringo ma kłopoty, muszę się z nim spotkać.
Dobrze płaci.
- Kiedy chciałeś mi o tym powiedzieć? - Wiesz, jak to jest.
Taka praca.
No to dobrze, że wychodzisz.
Możesz odwiedzić Lázaro i poprosić o kasę.
No bo wiesz...
mały potrzebuje jedzenia i ubrań, a ja już tak nie mogę.
Jasne. Nie pomyślałem o tym.
Ale mu pomagamy. On by zrobił to samo dla nas.
Tak, ale sprawa z Camilą była dawno temu.
No co? Życie toczy się dalej.
Może zrobimy jakieś zdjęcia? Może to go zmobilizuje...
by się pozbierał.
- Dobra. Ale szybko. - Tak?
- Spieszę się. - W ogrodzie?
- Okej. - Dobra. Skarbie.
Zrobimy kilka zdjęć.
Jak nowo narodzony.
Dzień dobry.
WIZYTA MAŁŻEŃSKA
Co słychać, Mariano?
Jesteś krewną któregoś więźnia?
Nie patrz na niego. Ciebie pytam.
Mój brat to Cebollín.
- Nie bądź dupkiem. - Daj spokój, Mariano.
Zabrałeś mi pracę. Czego jeszcze chcesz?
- Jesteś mu coś winna? - Wyluzuj, Mariano.
Nie musisz mi nic mówić.
Ale jeśli spłacasz dług brata lub czyjś inny, nie martw się.
Jestem Mariano Tavares.
Zaopiekuję się tobą.
Nie lubię konfliktów.
Ale twoja postawa mnie obrzydza.
Chyba musimy pogadać po męsku.
Jako przyjaciele. Ale...
Nie możesz po prostu zabrać mi pracy
i dać ją innemu, nie?
Byłem tutaj przed tobą
i nie miałem problemu z pracą dla ciebie.
Pogadamy później, Foca.
Mam cholerną ochotę na śniadanie.
Proszę pana.
Przyszła doktor Frida.
Wpuść ją tu.
Dobrze. Proszę, pani doktor.
Dziękuję.
- Dzień dobry. - Pani doktor.
Jak się miewasz?
Santito groził mi w nocy.
Miał zdjęcie mojego budynku na telefonie.
Czemu więźniowie mają komórki?
Skąd Santito wiedział,
że byłam przeciwna jego przepustce?
- To niemożliwe. - Tylko Marcial, Julián,
- pan i ja to wiedzieliśmy. - Chwila.
Fridita, nie wariuj. Martwi mnie to, ale czekaj.
Spójrzmy na to z dystansu.
To Santito. Jest humorzasty.
Musimy nauczyć się go znosić.
- Znosić groźby? - Nie. Ale...
Dowiedział się. Ktoś nie dotrzymał tajemnicy.
Jasne. No i? Pytanie: co Santito
może ci zrobić? Nic. Siedzi za kratkami.
- Ma ludzi na zewnątrz. - Frida.
Gdybym informował przełożonych o każdej groźbie, którą dostaję...
Proszę pana tylko, by pan coś zrobił, zanim będzie za późno.
Sukin...
Spokojnie, kochanie.
Nie nazywaj mnie tak. Nie znoszę tego.
Tak, idioto? Jak mam cię nazywać?
Foca, jak wszyscy inni.
Jak nazywała cię siostra Cebollína?
- Jak cię nazywała? - Kurwa.
Czekaj, przestań.
Marcial wciąż cię wkurza?
Czy mnie wkurza?
Mówiłem, że to spłata. Daj spokój.
Wybacz. Przestań, ok?
Rozpieszczam cię, nie?
Nie przerywaj, bo się zainfekuje.
Proszę.
Coś jeszcze?
Nie, droga Rox.
W takim razie przepraszam.
- Śmiało. - Do widzenia, panie Tavares.
Ładna, kurwa, farma.
Oszczędzam, by kupić ziemię obok. Pięć milionów.
Dolarów?
Daj spokój, to nie jest cholerna wyspa.
Musisz dobrze zarabiać.
Zrobiłbym to, co charros w starych filmach.
Odstraszyłbym ich bronią.
Nie wiem, czemu robię biznesy z dzikusami.
W każdym razie
planujemy zabrać tam gringę. Będzie bezpieczniejsza.
Umowa stoi, stary.
Powiedz słowo, a moi ludzie zrobią resztę.
Właśnie, poproś tego głupka Santito, by nie straszył
pani doktor.
Mamy ważniejsze rzeczy na głowie, prawda?
Choćby René Santanę. Kiedy wróci?
ZAKŁAD KARNY NUMER 42
On nie wróci.
Czemu?
Zginął w czasie porwania.
Spodziewałem się czegoś takiego.
Ja pierdolę, draniu.
Dobrze, że gadałem już z wdową. Gdyby nie to, byłby problem.
Chujosyn.
Czyli wiedziałeś, że nie był u mamy.
Nie jestem głupi.
Tylko tak wyglądam.
Tak więc uważaj, Mariano.
Idź do spiżarni.
Jak tam będziesz,
dobrze się rozejrzyj.
W głębi pomieszczenia
jest przejście.
Teraz stoją tam chyba lodówki.
Postaraj się zapamiętać drogę.
Łatwo się tam zgubić.
Idź prosto,
aż w jednym z korytarzy
zobaczysz dziurę w ścianie.
Zaprowadzi cię na dziedziniec.
Po drugiej stronie dziedzińca
jest stare skrzydło.
Tamto miejsce kryje w sobie
wiele starych wspomnień,
a także wiele bólu.
Cholera.
Sukinsyn.
Bliżej, dupku.
Bliżej, cipo. No bliżej.
Jeszcze raz.
Już.
Tak właśnie.
Tak to się robi.
Ej, cipo. Rzucaj kolejną.
- Znalazłem go. Jestem tuż za nim. - Czekaj.
Przerwa.
Naprawdę, szefie? Serio?
No dobra.
Sukinsyn.
W czym masz problem, dupku?
- W czym problem? - Zapytaj go.
Zapytaj Tavaresa.
Tak, ojcze chrzestny?
Od tej pory zostaw
doktor Fridę w spokoju, czy to jasne, kurwa?
Co mówisz?
- Nie udawaj idioty. - Nie. Dobra.
Dobra, rozumiem.
Już nie będę.
Tylko wstaw się za mną.
Suka twierdzi, że nie powinienem wychodzić na przepustkę.
- Nie ma racji? - No ma.
- Ale to nie jej sprawa. - Słuchaj, Santito.
Wyjdziesz nie dzięki niej, ani nawet nie dzięki Bogu.
Wyjdziesz dzięki mnie.
Gdzie twój kumpel, Dante?
Na dziedzińcu nikt nie prowadził sprzedaży.
- Dlatego pozbyliśmy się Foci. - Ja...
Pogadam z nim.
Pogadaj. To twój człowiek.
Nie chcę pożałować, że cię posłuchałem.
Chodźmy. Wypierdalamy stąd. Już.
Halo?
Już dobrze. Cicho.
Cicho bądź.
Szybciej, idioto.
Pospiesz się.
Jazda.
Zostań tu, okej?
- Mówię do ciebie. Zostań tu. - Idź.
- Nic ci nie jest? - Nie.
Nie, nic mi...
- Zranili cię? - Nie.
- Obiecujesz? - Tak.
Okej, słuchaj.
- Tak. - Słuchaj.
- Jesteś w Meksyku, w więzieniu. - Co?
- Serio. - Co?
- Wrócę tu. - Czekaj.
- Proszę, nie... - Cicho.
Popatrz na mnie.
Linda, to ja.
Wrócę tu.
- Wrócę tu. - Wrócisz.
Tak.
Co tam, blondyna?
Uczyłem się angielskiego z filmików.
Dzień dobry.
Jak się masz?
Gdzie moja czapka?
Nie mam czapki, nie?
Nie martw się.
Co się stało?
Będę z tobą szczery.
Gdybym był tobą, też bym srał ze strachu,
ale pomyśl o pozytywach.
Mamy ze sobą wiele wspólnego.
Chodź tutaj.
Chodź.
Wybaczyłem ci telefon.
Jeśli ty zapomnisz, to ja też.
Zasługujesz na to.
Wybaczyłem, ale dla bezpieczeństwa musisz je nosić.
No już, jedz zupę.
Dobra, sam robiłem.
Jedz.
Jedzenie. Jedz.
Nic ci nie jest?
Co?
Co się stało?
- Nie wiem, co to jest. - Ty...?
Nie wiem, co to jest.
Ja... ja nie wiem.
- Ktoś tu był? - Co?
Kto? Kto tu był?
- Nie wiem. - Ktoś tu był?
Kurwa mać.
- Ja... - Czyja to krew? Mów.
- Mów, do kurwy... - Nie wiem.
Nie było jej wcześniej.
Jeśli mnie okłamujesz, masz przesrane.
Przysięgam.
Santito. Santito.
Santito. Ktoś był w jej celi.
Może wciąż tam jest.
Kurwa. Muerto, idziemy.
Szybko. Ruszamy.
- Idziemy. - Ty nie. Zostań.
- Dalej. - Daj mi jeden.
Biegiem.
Z drogi.
- Otwieraj. - Z drogi.
- Biegiem. - Otwieraj, pizdo.
- Otwieraj. - Już.
Biegiem.
Kurwa.
Cumbias.
Cumbias. Tam.
Otwieraj, pizdo.
Patrz, jest krew.
Biegiem. Tędy.
Tędy. Szybko.
Ruchy.
- Nowy... - Daj spokój.
Sukinsyn...
Powiedz mu, Linda.
Albo będzie źle. To mój szef, to...
Zamknij się. Z dogi, dupku.
Rozmawiasz teraz z mężczyzną.
Nie jestem cierpliwy.
Mów szybko.
Kto tu był?
Mówisz po angielsku.
Czyli pewnie to zrozumiesz.
Nie...
wiem.
Spałam. Trochę tu nudno po czasie, wiesz.
Znalazłaś tu sobie chłopaka, głupia gringa?
Seksownego Latynosa?
Nie.
Nie sypiam ze zwierzętami.
A właśnie tym są wszyscy Meksykanie.
Cholerne szczury.
Powinni was wysterylizować, byście się nie rozmnażali.
Mała suka ma rasistowski problem.
Dlatego tatuś nie odbiera telefonów od nas?
Nienawidzi cię tak jak ja.
Ach, rozumiem.
Tatuś nie troszczy się o córeczkę.
Ostatnia szansa.
Kto tu był?
Nie wiem.
Nie?
Okej.
- Wyślemy tacie pamiątkę. - Co?
Nie, proszę pana.
Powiem panu.
- Zamknij się. - Boże.
Czemu w Meksyku wszędzie wysyłacie fragmenty ciała?
Dobra. Był gruby, brzydki
i strasznie śmierdział.
Nie płacz.
Dziękuję.
Idziemy.
Draniu. Idziemy stąd.
Przyrzekam, że zostawiłem ją tylko na chwilę.
To wina Silvestre, kazałem mu jej pilnować.
Pamiętasz, jak mi mówiłeś, czemu siedzisz?
Tak.
O tobie, o nożu i o tym, jak tata leżał na podłodze,
bo uderzył twoją mamę?
Tak.
Spodobało mi się, że broniłeś mamy.
To twoja zaleta.
Że zawsze chcesz bronić kobiet.
To czyni cię dobrym człowiekiem, Bocinas.
Niestety
nie możesz próbować bronić każdej kobiety na świecie, dupku.
Bo ta cholerna gringa
nie jest twoją matką.
Ta cholerna gringa
wykorzystuje cię jak może, fiucie.
Ta gringa zapewni mi
jebaną kupę hajsu.
Zaopiekuj się moim hajsem, Bocinas.
Angażujemy się w naszą pracę.
Mamy wyniki, bo...
tylko to się liczy. Wyniki.
Chyba nie nadążam.
Wie pan...
mój brat tam jest.
Naraża swoje życie.
Uwięziony ze złoczyńcami.
A w tym czasie ja wychowuję jego syna.
Rozumiem.
Twój brat zawsze był z ciebie dumny. Teraz wiem, czemu.
Dziękuję panu.
I wiem, że jest pan rozsądny, więc...
pytam pana...
czy istnieje szansa, że mógłby nam pan zapewnić
pewną rekompensatę.
A nie mówiłem?
Pan im ufa i co.
Przyznam szczerze,
że ostatnio miałem inne sprawy na głowie.
Na pewno coś wymyślimy.
Nie zapominaj tylko o swoim zadaniu, Porfirio.
Nie, proszę pana. I...
jeśli moje informacje o Lindzie nie są ważne,
przekroczę granicę i wrócę do swojego pięknego kraju...
Niech pan posłucha.
Lázaro mi mówił.
Ma coś. Nie był w stanie podać mi szczegółów, ale...
Jesteśmy blisko. Nie zawiedziemy pana.
A czy pan nas zawiedzie?
Nigdy nikogo nie zawiodłem.
Zapytaj brata.
A twój angielski jest fatalny.
Tam są drzwi. Do przodu.
To ten facet. To on. Tutaj.
Popatrz. Cuauhtémoc.
- Chcesz? - Cuauhtémoc go widział.
- Zmiataj. - Mariano...
Don Mariano Tavares.
Don Mariano.
przepraszam, że nie przyszedłem wcześniej.
Znasz mnie, nie?
Nie łamię się i nie cofam.
Chciałem, by się sprawy uspokoiły.
Ukradziono mi trochę towaru, ale to się mogło zdarzyć każdemu.
Czego chcesz?
Pozwól mi...
wrócić do pracy.
Znaczy...
Jak mogę odzyskać twoje zaufanie?
Zrobię wszystko.
Co się śmiejecie? To było gówno, nie dziedziniec.
- Dzięki mnie rozkwitło. - Nie lekceważ mnie, chuju.
Nie.
Gdybym cię lekceważył, byłbym na dworze.
Handlowałbym na własny rachunek, a nie...
przychodził do ciebie, prawda?
Co ci się stało?
Tutaj?
Dostałem butelką od La Unión. Mówiłem.
Ale to było dawno, nie?
Czemu wciąż krwawisz jak zarzynana świnia?
Nie chce się goić przez cukrzycę.
Przestań, fiucie.
Poza tym Florentino natarł to...
Nie mów mi, co ci wciera Florentino.
Nie denerwuj się, foczko.
To tylko męska rozmowa, nie?
Oczywiście.
Być może Foca...
mówi prawdę i nowy jest gorszy od niego.
Dentysta? Nie chrzań, ojcze chrzestny. To twardziel.
Zamknij się, do cholery.
Znajdź Dantego. Niech handluje.
Tak jest.
Macie się zmierzyć.
- Co ty na to? - Jestem za.
- Wynocha, dupku. - Tak.
Przestań, kurwa.
- Jakiś problem? - Nie.
Idź do sklepu.
Co tam, Picudo?
Marudo.
Paskudo.
Gdzie Dentysta?
- W pobliżu. - Czyli gdzie?
- W środku? - Santito cię szuka, draniu.
Co tam? Gdzie byłeś?
Tutaj. Czytam.
Mamy problem. Ojciec chrzestny chce cię widzieć.
Teraz?
Nie. Spokojnie, odwiedź nas, jak stąd wyjdziesz.
Jasne, że teraz. Ruchy.
Zabawny jesteś, debilu.
Dlatego cię lubię. Chodź.
Są już wszyscy.
Co tam, Foca?
Dzięki, Santito.
A teraz zmiataj.
- Masz robotę. - A ty?
Nie słyszałeś?
Zjeżdżaj.
Dobra.
No więc właśnie.
Wiecie, czemu kłamstwa są niebezpieczne?
Jasne.
Bo jedno kłamstwo trzeba potem ukryć kolejnym,
i kolejnym, i tak dalej, aż nie wiadomo, jak to odkręcić.
Dlatego małomówni są najlepszymi kłamcami.
Jasne.
- To ma sens? - Tak.
Robimy tu interesy. Wszyscy to wiedzą.
Nikomu to nie przeszkadza.
Jest co jeść.
- Aha. - Żyje się i daje żyć innym.
Ale czasem ktoś umiera.
I wtedy myślisz: „kurwa”.
- Wszystko ma cenę. - Aha.
Nawet Jezus na krzyżu musiał myśleć:
„Oddałem życie za bandę dupków”.
Ale było za późno.
I dlatego czasem trzeba kogoś zabić.
Nawet Chrystusa.
Zamiast zabijać wszystkich dupków, co udają świętych.
- Nadążasz? - Tak.
Nie wydaje mi się.
A masz.
Kogo próbujesz tu wykiwać?
Jebany skurwielu.
Nie masz już konkurencji, draniu.
Nie zmarnuj tego.
Bo tutaj...
jedyna osoba, którą chcę widzieć co tydzień...
to moja kobieta.
Santito.
Napisy: Joanna Kaniewska